من هم دعوت شدم. این روزا این جمله رو تو وبلاگ خیلی شاعرا می بینم!
چند وقت سرم شلوغه دیرتر به روز می کنم .
از همه ی دوستانی که نظر میدن ممنون.
این پستو با ۲ تا شعر یکی از خودم و یکی از دوست خوبم (طوبی) به روز می کنم.
*******************************************
اول جدیدترین شعر خودم:
باران را نبارانید
می خواهم یک لحظه بمیرم
می خواهم در سکوت یک آسمان بی باران
زیر آرامش سقفی که چکه نمی کند
توی سلول انفرادی خودم
قبل از دمیدن صبحی که..
طناب دار ..
مرا...
انتظار می کشد...!
شعر از : زهرا محدثی(م.ژابیر)/آذرماه۱۳۸۵
*************************************************************
ترانه های مرد مسی
مرد مسی ترانه هایش را برای زنان طلایی قیلوله کرد
در سایه ای تابستانی
" من از آفتاب گریخته ام
از مادرم
که وقت روییدن من
نیمی از مرا برای خودش نیمرو می کرد
و نیم دیگر را برای نستعلیق های پدری
که شما را مشق می کردند سیاه
مادرم همدم تابه وتنور
و پدر همراه ( ابر و باد ) و قلمدان های برنجی ...
و ابروان پیوسته ی زنان مینیاتور که شباهتی به مادر نداشت
یادم می آید زمانی را
که خنده های شما را در دل می کاشتم که حاصلی نداشت
یادم می آید از آفتابی که در دل من خانه کرده بود
از ظهر که به سایه های شما تکیه داده بودم بیهوده
مادرم شما را باور نداشت
و آلیاژ طلا و مس را
و من
من از مادرم گریخنم
از آفتاب
تابه
نیمرو
تنم را به تیغ های توطئه ی شما سپرده ام در این سایه ی بیهوده
دریغ نکنید "
مرد تمام خودش را ترانه کرد برای زنان طلایی
بی خبر از اینکه خود در خواب طلایی زنی ست که
شباهتی به زنان مینیاتور ندارد
و خیال هایش را در تابه های مسی نیمرو می کند
شعر از : طوبی/آذر۸۵
