|
مجددا سلام مي خوام از همتون يك نظرخواهي داشته باشم و خواهش مي كنم نظرتونو صادقانه برام بنويسيد: به من پيشنهاد شده مجموعه اشعارمو چاپ كنم/ به نظر شما قبول اين پيشنهاد با توجه به سطح فعلي شعر من كار درستي هست؟(منظورم اينه كه شعرام به اون جايي رسيده كه جز خودم براي ديگران هم جذاب باشه ؟) هم اكنون نيازمند نظرات سبزتان هستم. + نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه بیستم خرداد 1385 و ساعت
12:4 بعد از ظهر |
سلام به همه ! چند وقت به روز نكردم تا بليشتر از نظراتتون بهره مند بشم. از همه ي دوستاني كه نظر دادن سپاسگذارم. امروز تصميم گرفتم با يك شعر از خودم و يك كار منتخب به روز كنم.
* گمان مي كنم زندگي به مردن نمي ارزد اگر (وزماني كه ) گل هاي سرخ از زيبايي خود گلايه آغازند. بر عبثند اما هر چند آدمي به خود بقبولاند كه هر علفي گل سرخي است، گلها ـ حتما احساس مي كني ـ فقط مي خندند! ( شعر ي از : اي .اي . كمينگز)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ**** ((آن روز..)) يك روز همه خواهيم مرد يك روز كارگردان تئاتر لعنتي دست هايش را به هم مي كوبد كه كافيست و ما همه خواهيم مرد تماشاچيان مرگمان را به گريه نخواند نشست. آنان هنرمان را به تحسين نخواهند ايستاد . ـ فرقي نمي كند كه قديس بوده باشي يا شيطان ـ وقتي تماشاچيان فقط يك مشت صندلي خالي باشند در آن روز كه ما همه خواهيم مرد. زهرا محدثي (م. ژابير) پاييز ۸۴
+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه بیستم خرداد 1385 و ساعت
11:14 قبل از ظهر |
سلام به همه ممنون از نظرات شما برای شعر ((من ژابیر))
+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه سیزدهم خرداد 1385 و ساعت
12:18 بعد از ظهر |
((من ! ژابیر!...))
الو ... یک .. دو ... سه ... امتحان می کنم... من ژابیر! ۱۹ ساله از ... کاشان که .. هرگز ! من ژابیر! .... ۱۹ ساله از .. تهران ... شوخی می کنم !.. دروغ چرا؟! من ... ژابیر ۱۹ ساله * آری سالهاست که در ته چاه مانده ام! در انتظار کاروان مصری .. و یا پیرزن آبله رویی که بیاید ببرد مرا! یک ماه بدهد که بچسبانم به پیشانی سیاهم... و بشوم عزیز ذلیخا ....یا زن شاه قصه ها! و هرگز سر نمی رسد، ... انتظار...اما بد دردیست هم قطار! مخصوصاً اگر قطار هم نرسد به صخره های ریخته... ریزعلی حسابی کنف می شود با لباس سوخته!!!.. * الو ... یک ... دو.... سه ..... امتحان می کنم ... من! ژابیر! ۱۹ ساله! به مهربانی سفید برفی .... شجاعت پترس و فداکاری ریزعلی ! از گورستان خواجه ربیع مزاحمتان شدم .. قبر شماره ی ۱۳۶۳. می شود اسم مرا هم در قصه هاتان بیاورید ؟! لطفاً؟! به خدا من مرده ام !... من .. سالهاست که مرده ام!
شعر از : زهرا محدثی( م. ژابیر)ـ ۱۳۸۲
در مورد این شعر حتماً نظر بدین ! برام مهمه ! ممنون! منتظر نظراتتون هستم!
+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در یکشنبه هفتم خرداد 1385 و ساعت
12:28 بعد از ظهر |
سلام
چند روز پیش رفتم چرخی تو بلاگفا زدم. وبلاگ خیلی شاعرای خوب هم استانی(خراسانی) رو پیدا کردم. آقای کلیدری / بروسان/ صابری/.... سایت خانم معتمدی و زنده دل و آقای بدیع و کرخی و...رو هم که خیلی وقت بهش سر می زنم. اینکه خوشحالم از اینکه شاعرای خراسان اینقدر در زمینه ی انتشار اشعارشون در اینترنت فعال هستن. امیدوارم همه موفق باشن . چه خوب که ما خراسانی ها در این زمینه هوای همدیگه رو داشته باشیم ، همیشه به هم سر بزنیم و از حال هم با خبر باشیم.
+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در یکشنبه هفتم خرداد 1385 و ساعت
11:53 قبل از ظهر |
بمیر خواب غم انگیز شوم و تکراری
بمیر مایه ی ننگ و خجالت و خواری تمام زندگی ات هان ، اسیر شیطان شد بمیر در بغلش حال عشق اگر داری تمام پنجره ها بسته در اتاقی سرد من و تو و کفنت با پزشک و بیماری کتاب زندگی من چه بد ورق می خورد از آن شبی که شدم عاشق خود آزاری همان شبی که خدا هم به حال من خندید همان شبی که تو گفتی....... شعر از : زهرا محدثی)م.ژابیر) زمستان ۸۳ + نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه ششم خرداد 1385 و ساعت
1:5 بعد از ظهر |
خواهش كرده بودم شعرم رو نقد كنيد!
منتظرم! + نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در پنجشنبه چهارم خرداد 1385 و ساعت
10:43 قبل از ظهر |
من او را با روح باغچه یادم هست با درخت آلبالویی که خشکیده با گنجشک هایی که جیک جیک نمی کنند. * مادر بزرگم را نمی شناسی منصوره متولد ۱۳۰۰ و سِكرت متوفي ۱۳۰۰و سِكرت. يكي كه خدا نبود، فرشته نبود، آدم نبود ، پرنده هم نبود. او را نمي شناسي چون صميمي تر از آن بود كه به خودش عنوان بدهد. * يك روز ، درست مثل يك جور گياه ديمي نادر ، در مرتفع ترين نقطه ي جنگل هاي دست نخورده ي استوايي كه لانه ي يك عده پرنده بشود .. بعد يكهو بخشكد. نفهمي چرا!!! مثل يك كوه يخي استوار، در سردترين نقطه ي قطب شمال ، كه خانه ي دهها پنگوئن شود. يكهو بشكند. نپرسي چرا!!! * يكهو خشكيد ، شكست. نفهميديم ، نپرسيديم، نگفتند چرا!!! شعر از : زهرا محدثي(م.ژابير) /ارديبهشت۸۵
اينم جديدترين شعرم كه گفتم براتون مي نويسم/ اين شعرو شنبه ۳۰/۲/۸۵ توي جلسه ي شعر خوندم نقد نشد/ لطفا شما نقدش كنيد. + نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در سه شنبه دوم خرداد 1385 و ساعت
11:12 قبل از ظهر |
|
طراح قالب
gin WebGozar.com Counter code -->
|
