تبليغاتX
درد بی اکسیژنی !
سلام

با تشکر از همه ی دوستانبی که در طو.ل این ۱۰ ماه و چندی...با وجود اینکه به روز نبودم به من سر زدن و نظر دادن.و عذرخواهی می کنم به خاط طولانی شدن کم کاریم واینکه به دوستان کمتر سر زدم.

تو این پست چیزی از خودم نمی نویسم.چند تا مطلب می ذارم که امیدوارم خوشتون بیاد....

********

              من نیرو خواستم

                        و خداوند مشکلاتی سرراهم قرار داد تا قوی شوم!

           من سعادت و ترقی خواستم 

                              و خداوند به من قدرت تفکر  و زور و بازو داد!

              من انگیزه خواستم

                   و خداوند کسانی را سر راه من قرار داد که نیازمند کمک من بودند!

               من شهامت خواستم

                           و خداوند موانعی سر راهم قرار داد تا آنها را از میان بردارم!

                 من محبت خواستم

                           و خداوند به من فرصت داد تا به دیگران محبت کنم!

                         

                          من به آنچه خواستم نرسیدم

                          اما آنچه نیاز داشتم به من داده شد....

                           نترس ، با مشکلات مبارزه کن

                           و بدان می توانی بر آنها غلبه کنی!

 

****************

               خلقت اسب یعنی ،

                   نجابت

                         یعنی غرور

                                  یعنی خشم و عصیان

                                             پای گریز

                           بی بندی و رهایی و سرکشی

                           و خلقت انسان

                              یعنی همه ی اینها به اضافه ی " شعور و شرف "

 

                                                              (کتاب آدم ها و اسب هاـ مجید نوایی)

 

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در سه شنبه هجدهم دی 1386 و ساعت 7:27 بعد از ظهر |
۱) سلام

۲) ممنون از همه ی دوستانی که این مدت سرزدن و نظر دادن.

۳) دوست عزیزم طوبی بالاخره وبلاگ دار شد .لینکش کردم بهش سربزنید.

۴) چند وقت پیش به بازی شب یلدا دعوت شدم .اون موقع به دلایلی نتونستم وارد بازی بشم بعد هم فرصت نشد .الانم که دیگه بعد این همه مدت بازی لطفی نداره.از دوستانی که لطف داشتن و منو دعوت کردن اول ممنونم و بعد عذرخواه.

۵)توی این پست جدیدترین شعرمو می ذارم و منتظر نظراتتون می مونم.

 

****************************

           کاش پرنده ی کوچولوی من

                        آنقدر کوچولو نبود که توی ذهنم گم شود

                              کاش آنقدر شجاع بود

                         که یک روز از سوراخ گوشم بیرون بیاید

                                     و روی دستهایم بنشیند

                     *من هیچ وقت پرنده کوچولویی نداشتم

                                   برا ی همین هم عقده ای شده ام

                              یک دختر بیست و دو ساله ی خیالباف

                      که فکر می کند

                             روزی پرنده کوچولویی داشته

                                که لای موهایش لانه ساخته

                                               وبا او بازی می کرده

                *چقدر بد است که من پرنده کوچولویی نداشتم

                             چقدر بد است وقتی می گویم:

                  (حیات خانه ی ما یک دریاست که نهنگ قورت می دهد)

                             باور نکنید

                  من به هفت سالگی ام قسم می خورم

                                     که حیات خانه ی ما یک دریاست

                                        و قرار است پدر

                                با درخت گلابی توی گلدان

                                             قایقی بسازد

                                         که مارا  به شهر پشت دریا ببرد!

                     *چقدر بد است که باور نمی کنید

                                ما یک درخت گلابی توی گلدانمان داریم

                     ویک درخت سیب آبی وسط دریامان

                                  که شاخه هاش به خدا می رسد

                                             و یک روز مادربزرگ 

                           با تمام ۵۷ سالگی اش از ان بالا رفت

            دست های من کوچکتر از آن بود که درخت را بغل کنم

                                 و جا ماندم

                       که یک دختر خیالباف بی پرنده شوم

                                  و شما حرفهایم را باور نکنید

                 دریای حیاطمان خودش را توی حوض کاشی جا کند

                               ماهی قرمز قورت دهد

                              گلدانمان بشکند

                      و پدر حرفی از شهر پشت دریا نزند

                                 اما در عوض

                                    حالا

                                   دستهایم

                                آنقدر بزرگ شده

                  که درخت سیب وسط حیاط را بغل کنم

                        و شاخه هاش هنوز به خدا می رسد...

 

                                                 

                                      

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در یکشنبه سیزدهم اسفند 1385 و ساعت 1:58 قبل از ظهر |
  سلام.

         من هم دعوت شدم. این روزا این جمله رو تو وبلاگ خیلی شاعرا می بینم!

          چند وقت سرم شلوغه دیرتر به روز می کنم .

         از همه ی دوستانی که نظر میدن ممنون.

        این پستو با ۲ تا شعر یکی از خودم و یکی از دوست خوبم (طوبی) به روز می کنم.

*******************************************

               اول جدیدترین شعر خودم:

                       باران را نبارانید

                    می خواهم یک لحظه بمیرم

                  می خواهم در سکوت یک آسمان بی باران

                           زیر آرامش سقفی که چکه نمی کند

                            توی سلول انفرادی خودم

                       قبل از دمیدن صبحی که..

                                                 طناب دار ..

                                                    مرا...

                                                          انتظار می کشد...!

                                                              شعر از : زهرا محدثی(م.ژابیر)/آذرماه۱۳۸۵

*************************************************************

            ترانه های مرد مسی

              مرد مسی ترانه هایش را برای زنان طلایی قیلوله کرد
                       در سایه ای تابستانی

                    " من از آفتاب گریخته ام
                   از مادرم
                   که وقت روییدن من
                       نیمی از مرا برای خودش نیمرو می کرد
                                و نیم دیگر را برای نستعلیق های پدری
                        که شما را مشق می کردند سیاه

                مادرم همدم تابه وتنور
              و پدر همراه ( ابر و باد ) و قلمدان های برنجی ...
               و ابروان پیوسته ی زنان مینیاتور که شباهتی به مادر نداشت

                  یادم می آید زمانی را
                 که خنده های شما را در دل می کاشتم که حاصلی نداشت
                                 یادم می آید از آفتابی که در دل من خانه کرده بود
              از ظهر که به سایه های شما تکیه داده بودم بیهوده

                    مادرم شما را باور نداشت
                 و آلیاژ طلا و مس را
                      و من
                    من از مادرم گریخنم
                   از آفتاب
                  تابه
                   نیمرو
                          تنم را به تیغ های توطئه ی شما سپرده ام در این سایه ی بیهوده
             دریغ نکنید "

                           مرد تمام خودش را ترانه کرد برای زنان طلایی
             بی خبر از اینکه خود در خواب طلایی زنی ست که
                شباهتی به زنان مینیاتور ندارد
                                       و خیال هایش را در تابه های مسی نیمرو می کند

                                                                                                           شعر از : طوبی/آذر۸۵

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در پنجشنبه بیست و یکم دی 1385 و ساعت 9:40 قبل از ظهر |
 

   با سلام .تشکر از همه ی دوستانی که در پست های قبلی سرزدن و نظر دادن . یک شعر جدید می نویسم    البته چون توی جشنواره استانی شعر رضوی و جشنواره ی گریز آهوانه خوندمش شاید برای بعضی دوستان تکراری باشه . به هر حال خوشحال می شم نقدش کنید.

***************************************************

  توی شهری که برای دادن یک وام ۲۰۰ هزار تومانی

 ۳ تا ضامن معتبر می خواهند

           قبولت نمیکنند که ضامن آهوی غریبیمان باشی

               قبولت نمی کنند اگر دسته چک نیاورده باشی

   توی  این شهر شلوغ اما

         شاید هزاران هزار بچه آهو ..

    طاقت نداری که بشنوی آقا

  مثل ما پوست کلفت نشدی

   مثل ما متمدن ها!

               * نمی خواهد بیایی

   حرمتت را فقط در حرمت نگاه می دارند ..

 وقتی از تو شفا گدایی می کنند

             امروز اما قر بیست و یکم است

   عصر هجر دیریست تمام شده

        :(( احترام آقا واجب

   هر جمعه حرمشا را جارو می کنم

       اما بدون ضامن بازاری

      بدون دسته چک معتبر....))

  * نمی خواهد بیاییی آقا

   توی حرمت بمان و خوش خیال باش

  بمان و فکر کن خانم ها همه....

      که نبینی این همه فساد را

     بمان که نبینی مردم روزی چند بار برای پول سجده می کنند!

             زره بپوش و توی ضریحت بنشین

   اینجا برادر خون برادر را می خورد

    تو که مثل ما پوست کلفت نیستی

   (کلاه خود ) سر کن که نشنوی ناله ی بچه آهو ها را ..

     آقا

      به خدا

        این بیرون  

   بدون دسته چک معتبر...

                                                   شعر از: م. ژابیر/ آبان ۸۵

      

   

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در دوشنبه بیست و هفتم آذر 1385 و ساعت 1:44 بعد از ظهر |
 

             این روزها که نمی گذرد... انگار در چیزی شبیه (هیچ ) غوطه ورم !

  *نمی دونم چرا خدا پنیر منو جابه جا کرد اما هنوز نتونستم با جای جدیدش کنار بیام.

   راستی شما پنیر منو ندیدید یا ـ جسارتاـ  ندزدیدید؟

*به هر حال سلام. ممنون از نظراتتون در پست قبلی. ی شعر قدیمی براتون می ذارم و منتظر نظراتتون می مونم:

ـشاید این شعر بهقوت کارای جدیدم نباشه ولی حسشو دوست دارم پس نظر بدید.ـ

 

                                  (می گویند.. )

   می گویند دیوار عمرت کوتاه شده

     می گویند َ راه نمی تواند برود پیرمرد..

    چه مظلومانه سرت را تکان می دهی که درد نداری .

   می گویند، تمام استخوان هایت تیر کشیده از درد...

   *عوض شدی این روزها ، پیر شدی انگار

          می خواهند لباس سیاه بدوزند

           می گویند دکترها سرشان را تکان داده اند برایت..

                * دیشب باران آمده بود

             خدا خانه تکانی می کرد !

                مهمان دارد!

              می گویند، تو مهمان خدا هستی ...

              هی باز کن چشمهایت را چرا بستی ؟

               *خسته ای خوابت برده حتماْ

                 توی این لباس یکپارچه سفید....

            آرام به نظر می رسی ..

             می گویند ، بوی الرحمانت بلند شده

                                          (دیوانه اند/ الرحمان که بو ندارد)

  .....

             تو آسوده بخواب

                    مردم چه چرت و پرت ها که نمی گویند!!

                                                             شعر از :زهرا محدثی(م.ژابیر)

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در سه شنبه بیست و سوم آبان 1385 و ساعت 11:58 بعد از ظهر |
 

سلام ی شعر دارم که هنوز صیقل نخورده ..حتی چکش کاری هم نشده .. ولی دوسش دارم ... و خیلی از دوستان هم منتظر شعر من بودن ...این شعرو همینطور بکر و دست نخورده براتون می نویسم

    به شرطی که نقدش کنید تا بعد من صیقلش بدم.....

****************************************************************************

                   گلهات بوی مرگ می دهد....

                   بوی گلبرگ پوسیده ی چیزی که گل نبوده...

                            * به ما قول داده بودی که .....

                                   قسم خورده بودی به اعتبار گلهات که...

                                           و ما ، هِی چشم دوختیم به اطلسی هات ...

                                      به میخک هات ...

                                                     به زرورقِ...

                                                 و گلهات بوی مرگ گرفتند لعنتی !

                                       بوی خون گندیده ی کسی که رگ زده ....

                             * گلهات را نمی خواهم..

                               گل های روی شاخه نیستِ بوی زندگی نمی دهدِ تورا ...

                                * حالا ..

                           بعد این همه سال

                                            صدایت نکردم که دلت را...

                                           فقط خواستم بگویم:

                                   گلهات را بردار و گمشو.....

                                     باغچه ی ما هوو نمی خواهد!!!

                                                                     

                                                                         شعر از : زهرا محدثی (م.ژابیر)/ ۱۳۸۵

 

 

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه هشتم مهر 1385 و ساعت 0:0 قبل از ظهر |
سلام به همه!

 برگشتم !بعداز ۲۶ روز غیبت به وبلاگ خودم یعنی وبلاگ شما

با تشکر از همه کسانی که برام نظر گذاشتن ...و ممنون از اینکه بازم به وبم سر می زنید..چند وقت شرمنده بچه ها شدم نتونستم بهشون سر بزنم ..جبران می کنم!

رفته بودم ((سراب)) جشنواره شعر جوان آذرباییجان ... خیلی خوب برگزار شد و مهمتر از همه با شاعرای خوبی آشنا شدم و دوستان جدید و...از همشون تشکر می کنم واگه دارن وبلاگو می خونن به همشون سلام می دم...

در مورد شعرام می خوام ی تجدید نظری داشته باشم برای همین توی این پست از خودم شعر نمی ذارم...

می خوام کارامو به صورت کلی نقد کنین نقاط قوت و ضعف ... بدون تعارف ...

منتظرم!

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در دوشنبه بیستم شهریور 1385 و ساعت 2:4 قبل از ظهر |

به مناسبت هفتمین سالگرد آن مرداد آن سال که مرد آن فرشته که خدا به ما داد!

او که با ما خوابیده بود با ما بیدار نشد...

و بعد از یک هفته شایعه کردند که مرده !

* هنوز جان دارد

بگذارید این برگ پوسیده بیفتد از درخت زندگی بعد...

گورکن ها اذیتش می کنند

بگذارید آخرین قطره های این ((پروانه شمع)) بسوزد ...بعد!

* خدا به کار و کسبتان برکت بدهد آقا ..

 این یکی جنازه ی ماست...

با آب گرم غسلش دهید لطفا ....س ..س ...سرما می خورد.

حواستان باشد کافور نزنید ...

 یک وقت بیدار می شود خیال می کند....

*او که با ما خوابیده بود ...

 خواب دیده بودیم که فقط خوابیده بود!

 به خدا هر روز یکی خمیازه می کشد در این حوالی دکتر!

    نگویید که بیدار نمی شود ...

 نگویید هفت سال است

 بی خودی صبحانه ش را روی میز منتظرش گذاشته ایم!

 

   نمردهنمردهنمردهنمردهنمردهنمردهنمردهنمردهنمردهنمرده..........!!!!!!!!!!!!

 براتون یک دلنوشته گذاشتم (یک از کارای سال قبلم ... با ۳ روز تاخیر ...از ۲۰ مرداد ...!

مرداد که می شه حال و هوای عجیبی دارم... هر جا باشم احساس غریبی می کنم ...!

 فکر می کنم ماه بدی بوده از اول مرداد ( مرد+ داد) مهم نیست که چی داد و کی داد برای چی داد ...مهم اینه که مرد ...  هر چی بود  مرد ... ستاره ی آسمون هر کی بود مرد...باید مرد...کاش می شد بعد اون زودتر مرد!

 

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در سه شنبه بیست و چهارم مرداد 1385 و ساعت 0:55 قبل از ظهر |
 

(یک روز که!....)

  یک روز که فراموش کرده بودیم چندشنبه بود...

   یک روز گرم لعنتی

        که نفهمیده بودیم گرما ما را زده بود یا ما گرما را..

    ناقوس صبحمان را کلاغ نواخته بود...

         و ..هی ..بلا بر سرمان آوار شده بود...

   *آنروز مثل همه ی روزها تابستان بود...

       مثل همه ی تابستان ها مرداد ...

     مثل همه ی مردادها بیستم...

                  دلگیر...!

                           لعنتی!

   یکی که مثل همه .....ها سفیدپوش بود

              و مثل همه ی جغدهای سفید بدخبر ...

                                           سرش را تکان داده بود که تو...

              * هفت سال است تقویممان روی ۱۳۷۷ مانده

              ساعتمان روی ۱۰

   دستهامان روی پیشانی

      خطوط بدنت روی تخت بیمارستان

   و ..قلبت .. روی....

                                       شعر از : زهرا محدثی (م. ژابیر)ـ مرداد۸۴

       مرده! نمرده؟ مرده! نمرده! مرده؟ نمرده؟ مرده! نمرده! مرده؟ نمرده؟ مرده!!!!!!!!!!

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در چهارشنبه چهارم مرداد 1385 و ساعت 2:14 قبل از ظهر |
 

    ((نمی دانم.....!))

      نمی دانم

           چند سال گذشته است....

            چند ۳۶۵ روز لعنتی

                    از آن روز که...

                                        قابله

                            مرا

       از هیچ به پوچ کشید!

                                                  زهرا محدثی(م. ژابیر) ـ  ۲۱ /۴/۸۵

مردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمرده

و حالا یک کار نیمه تمام از خودم....

   

    نه تو نمرده ای .....

    امکان مردنت  

      هرگز نبوده است

      دریا هنوز نام تو را موج می زند.....

مردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمردهمرده!!!!

بوی مرداد را حس می کنم ....و بوی تنها غم حقیقی زندگی حقیرم را! ...حقیر از ان جهت که خدا نیستم! که مسیح هم نیستم! ...حقارتی به وسعت ۸ سال ...

 تسلی نمی خواهم  فقط به من بگو کیست که مرده ها را زنده می تواند کرد؟

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در پنجشنبه بیست و نهم تیر 1385 و ساعت 12:41 بعد از ظهر |
   سلام به همه! خيلي ممنون از نقدها و نظراتتون .

   متاسفانه فرصت ندارم توي اين پست شعر جديد بذارم ـوسط امتحاناتو....

   ۱۶ هم براي يك هفته ميرم سفر براي زدودن خستگي يك سال !  برگشتم حتما بهتون سر مي زنم.

   و شعراي دريايي براتون مي نويسم....

   در ضمن در مورد چاپ كتاب فعلا منصرف شدم...بايد صبر كرد..براي پخته تر شدن ومحكم تر     شدن ....بازم ممنون       از      نظراتتون.

فعلاً....

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه دهم تیر 1385 و ساعت 1:12 بعد از ظهر |
 

  من در تمام آيينه ها بي تو نيستم           باور نمي كند كسي بي تو زيستم

******

(( نيستي كه ببيني...))

 نيستي كه ببيني درخت گيلاست شكوفه داده

   و نخواهي بود وقتي كه به بار بنشيند

   و در حالي كه نيستي ببيني

   پدربزرگ گيلاس ها را خواهد چيد..

  و تو نخواهي بود كه آنها زير دندان همه شيريني خواهد كرد...

    و ..

   شايد ..

 آن هنگام  ...

     باور كنم ..كه

       ۷ سال است مردي...!

                                         زهرا محدثي(م.ژابير)/بهار ۸۴

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در دوشنبه پنجم تیر 1385 و ساعت 11:48 قبل از ظهر |
 

مجددا سلام

مي خوام از همتون يك نظرخواهي داشته باشم و خواهش مي كنم نظرتونو صادقانه برام بنويسيد:

به من پيشنهاد شده مجموعه اشعارمو چاپ كنم/ به نظر شما قبول اين پيشنهاد با توجه به سطح فعلي شعر من كار درستي هست؟(منظورم اينه كه شعرام به اون جايي رسيده كه جز خودم براي ديگران هم  جذاب باشه ؟)

هم  اكنون نيازمند نظرات سبزتان هستم.

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه بیستم خرداد 1385 و ساعت 12:4 بعد از ظهر |
 

سلام به همه !

چند وقت به روز نكردم  تا بليشتر از نظراتتون بهره مند بشم. از همه ي دوستاني كه نظر دادن سپاسگذارم.

امروز تصميم گرفتم با يك شعر از خودم و يك كار منتخب به روز كنم.

 

*

    گمان مي كنم 

    زندگي به مردن نمي ارزد

    اگر (وزماني كه ) گل هاي سرخ از زيبايي خود گلايه آغازند.

    بر عبثند

     اما هر چند آدمي به خود بقبولاند

     كه

       هر علفي گل سرخي است،

     گلها ـ حتما احساس مي كني ـ

      فقط مي خندند! 

                                        ( شعر ي از : اي .اي . كمينگز)

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ****

                                     ((آن روز..))

يك روز همه خواهيم مرد

    يك روز كارگردان تئاتر لعنتي

    دست هايش را به هم مي كوبد كه كافيست

   و ما همه خواهيم مرد

    تماشاچيان مرگمان را به گريه نخواند نشست.

    آنان هنرمان را به تحسين نخواهند ايستاد .

                                        ـ فرقي نمي كند كه قديس بوده باشي يا شيطان ـ

   وقتي تماشاچيان   

          فقط يك مشت صندلي خالي باشند

                      در آن روز

  كه ما 

                 همه 

                            خواهيم مرد.

                                                   زهرا محدثي  (م. ژابير) پاييز ۸۴

                       

 

   

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه بیستم خرداد 1385 و ساعت 11:14 قبل از ظهر |
سلام به همه ممنون از نظرات شما برای شعر ((من ژابیر))

 

+ نوشته شده توسط زهرا محدثی(م.ژابیر) در شنبه سیزدهم خرداد 1385 و ساعت 12:18 بعد از ظهر |


Powered By
BLOGFA.COM


gin WebGozar.com Counter code -->